en marzo de 2011: 0’7% molotov

0’7% molotov

Sun, 31 Oct 2010 18:29:32 +0100

ELA -neohippy solidaria- acaba de chegar de África.
EL -nihilista solitario- contrátaa para facer a vendima.
ELA namórase do vento que sobe do río. Descobre un lugar no que atopar unha identidade libre de conflitos, no que ser auténtica.
EL está de volta dunha vida urbana hipócrita, na que vendeu a conciencia e a coherencia política en cómodos prazos.
As uvas deste ano prometen un viño intenso, aromático, doce no padal. Pero a colleita non vai rematar.
Nin as vides poden escapar das gadoupas dun capitalismo salvaxe que se expande coma o vento ata o máis afastado recuncho do mundo.

Homes... mulleres: o paraíso terreal

Sun, 5 Sep 2010 22:56:14 +0200

Unha moza que se fai madura renunciando a unha vida acomodada en Bruxelas para irse cun vietnamita a Ho Chi Minh, un penitente que purga as penas nunha discoteca xunto a unha corentona solitaria que reivindica a súa autonomía, unha catedrática especialista en Nietzsche que lle perdoa as carencias intelectuais ao seu home polo tamaño portentoso da súa pirola, unha ama de casa abandonada que ten que vender fritideiras ecolóxicas para remontar a crise económica e existencial, unha “raíña” estancada que descobre a infidelidade do seu veterinario polos fungos que lle contaxiou “a rubia galega”, uns noivos peregrinos que se odian pola pedra que ten ela no zapato, uns vellos que gozan dunha promiscuidade serodia na residencia “Fogar Paradís”, un amable desesperado que non quere estar só...
Homes e mulleres que se cruzan, que se xuntan e se separan, vidas que converxen con outras e cambian de dirección. Desde Adán e Eva, estamos condenados a entendernos, a buscar en alguén un algo que nos aplaque a ansia, que nos libere da soidade, do medo, que nos achegue á felicidade, á calma... Que nos axude a pasar coa menor sensación posible de fracaso por este “Paraíso Terreal”.

Ñaque ou de piollos e actores

Thu, 15 Oct 2009 23:36:39 +0200

ÑAQUE son dous homes que non levan senón unha barba de zamarro, tocan o tamborino e cobran a oitavo. Éstes fan un pouco dun auto, un entremés e din unhas octavas e dúas ou tres loas. Viven contentos, durmen vestidos, camiñan espidos, espióllanse no verán entre o trigo e no inverno, non senten co frío os piollos.

atra bile

Thu, 10 Sep 2009 20:44:19 +0200

Nazaria, Daría e Aurora son tres irmás xa anciás que viviron toda a súa vida xuntas nunha gran casona dun pobo calquera. Esta noite de xoves están reunidas para velar o cadáver do marido de Nazaria, a única que casou, acompañadas da fiel criada de Nazaria, Ulpiana. E será ao redor deste velorio cando saian á luz as eternas querelas entre as irmás e eses segredos ocultos que permanecen alí, latexantes, durante cincuenta anos.
O elemento común que une a estas catro mulleres é o difunto marido de Nazaria que permanece en escena durante todo o tempo no que se desenvolve a obra e que de unha maneira ou outra formou parte da vida das catro mulleres, como se irá descubrindo ao longo da obra, e que sempre deixou un pouso de amargura biliosa nelas. A partir del e das discusións que a súa propia presencia provoca descubrirán os segredos que as catro mulleres foron gardando o longo dos anos, e será o responsable de que afloren nelas sentimentos que constituirán un abano onde teñen cabida todas as cores do espectro sentimental: odio, amor enfermizo, vinganza, xenreira, tristura, noxo… Estes sentimentos son os que moven o fio argumental e conducen os personaxes a unha traxedia fallida (ou casi) na que desemboca a obra.
Atra Bilis é unha obra de teatro escrita pola madrileña Laila Ripoll no ano 2000, que foi finalista do Premio Nacional de Literatura Dramática do ano 2002, e finalista dos Premios Max 2003. Trátase dunha obra protagonizada por catro personaxes femininos totalmente diferentes entre si, o que lle da unha gran riqueza de contrastes que se comproba ao lela.
Se hai algo que percorre todo o montaxe (sen pretensión de denuncia nin moralexa) é unha clara débeda ao realismo máxico e unha homenaxe literaria aos mestres de Ripoll. A obra leva por subtítulo “Cando esteamos máis tranquilas...”, recolle o froito caído do imaxinario de autores como Poe, Borges ou Rulfo, a quen tanto debe Ripoll. De Borges herda a autora o xogo co tempo, que intenta trasladar o texto, e de Rulfo a tristeza e a soidade que planea sobre toda Atra Bilis. “Os autores que máis me influíron nesta obra son Valle-Inclán, Lorca e Arrabal. O noventa por cento da temática galega de Valle está contida aquí e o meu teatro débelle moito. Pero sobre todo Lorca e a súa Casa de Bernarda Alba son influencias ineludibles en Atra Bilis. Toda a traxedia rural, e a situación das mulleres oprimidas no pobo son herdadas do drama lorquiano”.

O desembarco dos turcos. María Soliña

Sun, 5 Jul 2009 19:15:22 +0200

No ano 1617, no mes de decembro, varias escuadras de piratas turcos-berberiscos asolaron a ría de Vigo. Despois de arrasar Domaio, chegáronse a Cangas queimando a igrexa-colexiata, o hospital e gran parte da vila. Saquearon, mataron, violaron ás mulleres e ao marchar levaron un abundante botín e a ducias de persoas cara ao cautiverio. O pobo quedou asolado, a poboación diezmada e a economía quebrantada. Os anos vindeiros serían de depresión, de fame, de medo e de dor. Foron moitas as consecuencias daquela invasión. Entre os mortos atopáronse Antón Soliño e o seu cuñado Pedro Barba, irmán e marido de maría Soliño, quedando esta pois viuva e posuidora de todos os seus bens.

Catro anos máis tarde foi enviada á Inquisición, testificada por doce testemuñas que a acusaron de bruxería, de ter tratos co diaño. Despois de ser sometida ao tormento, declarou que era bruxa e meses máis tarde foi sentenciada á confiscación de todos os seus bens e a levar o hábito de penitente durante seis meses, pero María morreu o mesmo día no tormento... Para poderen celebrar o “auto de fe” fixeron un boneco que a representaba e foi paseado ao lombo dun burro polas rúas de Santiago.

Xerardo Dasairas, na revista “María Soliña”, de teatro de Ningures apunta con acerto que foi da man da historia primeiro e da literatura despois, que esta personaxe acada unha dimensión universal.

No ano 1989 e despois de ter dado os seus primeiros pasos Teatro de Ningures, non pode resistirse a poñer en pé, e nunca mellor dito, a erguer a pira de María Soliña nas táboas dun escenario. Chamámoslle daquela poema dramático e sí ,era un poema dramático, un poema de amor e odio, no que o amor trascende alén da morte, pero os “muros de noite” logran erguerse deixando só “sonos de medo” e sombras e noite.

Hoxe, vinte anos máis tarde, os turcos amarran de novo no peirao, as gavotas sobre Cangas, a voz do vento, María, e María instálase de novo baixo os tellados de Cangas a espreitar as ondas do mar, e de novo Teatro de Ningures volve remexer na necesidade de rescatala, e desta vez polos camiños de Cangas.

Hoxe, vinte anos máis tarde e catro séculos máis tarde, os barcos seguen a ser amarrados nos peiraos, e o medo ás veces tórnase en ira. María, soa, segue a espreitar o mar na noite, e as sombras da opresión, da intolerancia, da cobiza, da envexa do odio, da humillación, do maltrato, da ignominia, da morte ...seguen a asexala.

Pero nós queremos contar, ou mellor entonar, un canto á liberdade, e cito outra vez a Xerardo Dasairas :

María Soliño convírtese nun canto á liberdade e porén nun ataque directo a calquera xeito de opresión veña de onde veña.

Queremos contar unha historia, unha historia nosa e tamén para nós, na que poder participar e na que poder reflectirnos nun tempo ou cecais en todos os tempos.

Xa toca facelo.

Os cómicos dell'auto

Fri, 3 Jul 2009 19:57:35 +0200

OS CÓMICOS DELL’AUTO é un espectáculo ambulante de rúa que se desenvolve arredor dun vello autobús. En realidade, máis que un autobús é un vehículo de transporte de animais e persoas que se empregaba para ir ás feiras nos anos 20 e 30. A parte de atrás é unha gaiola con reixas que está illada da parte dianteira: unha cabina para o condutor con asentos para varios pasaxeiros. Ademais ten unha baca na parte superior pensada para levar equipaxes e mercancías, que tamén se emprega como espazo de actuación.

Así pois, o espectáculo ten lugar nas tres partes do autobús durante o percorrido que realiza polas rúas da localidade. No medio deste pecorrido, vai facendo paradas nas prazas ou espazos públicos máis propicios e axeitados para que o público se concentre arredor del. Durante estas paradas, os cómicos baixan do autobús para interactuar cos espectadores e integralos na representación de pequenas pezas.

Estes cómicos, protagonistas do espectáculo, son catro actores e unha actriz que encarnan os diferentes personaxes da función. Tomando como punto de partida a tradición da Commedia dell’Arte e, en particular, os arquetipos que nos legou: o capitano, pantalone, o doutor, colombina, o arlecchino, os namorados..., creamos unha serie de personaxes populares contemporáneos e, ao tempo, universais. Para iso contamos con máscaras de coiro construídas artesanalmente.

Á súa vez, estes cómicos interpretan as cancións e a música en directo: acordeón, guitarra, percusión e violín, tanto para animar os desprazamentos como para acompañar as pequenas representacións que se fan en cada parada. Tanto os instrumentos como as voces dos actores están amplificadas, para que a función poida chegar con calidade a unha gran cantidade de público, aínda que o espazo sexa moi aberto.

bailadela da morte ditosa

Sat, 28 Jun 2008 20:00:10 +0200

Despóis de levar aos escenarios, nos últimos anos, tres textos tan diferentes como “Tartufo”, “Misericordia” e “Emigrados” -unha comedia clásica, unha aceda crítica social e unha obra contemporánea escrita a cinco mans por outros tantos autores galegos-, en Teatro de Ningures vimos clara a necesidade de continuar a traballar unha vez máis nesa última liña: a de levar a escena outra obra galega contemporánea que toque temas de hoxe –e de sempre, neste caso- que toque a tecla da sensibilidade do espectador/ora de aquí e de agora.

E que autor galego contemporáneo mellor que Roberto Vidal Bolaño? Desaparecido prematuramente, Roberto constituiu un dos escasos cumes da nosa Literatura Dramática, cunha estética moi particular, cunha linguaxe rica e rexa, cunha conciencia crítica insobornable e cunha capacidade creativa que o levaron ao lugar que ocupa sen dúbida ningunha: un lugar cimeiro na Literatura Dramática galega actual e de todos os tempos.

Porque “as bailadelas” compoñen un texto completamente contemporáneo, galego e universal, cuns personaxes e unha problemática actual e totalmente recoñecible polo público de hoxe e de calquera lugar.

“Bailadelas da morte ditosa” preséntanos seis encontros coa morte noutros tantos cadros.

Encontros procurados sempre polos personaxes e por diferentes motivos: adiantar a propia morte para fuxir do sufrimento, achegarse a ela para matar a soidade ou o fracaso, abrazala para alimentar outra vida ou acabar nos seus brazos como remate natural dun camiño xa andado.

E Roberto Vidal Bolaño píntanos eses cadros coas súas pinceladas características: unha linguaxe áxil e poderosa, uns personaxes trazados con gran profundidade e un achegamento ao tema – a morte buscada, a “ditosa”- sen estridencias, con gran naturalidade, como sempre se tratou na nosa cultura e desde o noso imaxinario.

A pesar do seu título, as bailadelas da morte ditosa son un canto á vida: a vida digna, ao amor, á liberdade. Tampouco non queremos dar unha visión “valleinclanesca” e moito menos “costumbrista” do texto – que pode conter esas dúas características no seu seo- senón que imos procurar subliñar nel todo o que ten de “contemporaneidade”, entendido este concepto como proximidade, achegamento aos conflitos máis fondos e actuais, máis esenciais, tentando despoxalo, por exemplo, de referencias xeográficas ou específicas da época, porque entendemos que é un texto universal.

“Un mozo atopouse coa morte e facéndose dela amigo, deu en pedirlle un favor. Antes de vir buscalo tería que lle avisar con tempo. Fecharon así o trato e, cando o mozo deu en avellentar, chamouno á súa beira a morte. Que me queres?, díxolle el. Veño por ti!, respondeulle a morte. Quedaches de me avisar con tempo!, retrucou o xa vello. E ben avisado estás!, replicoulle a Dona. Branqueouche o pelo? Branqueou! Caéronche os dentes? Caeron! Cansáronche as pernas? Cansaron! Perdiches as forzas? Perdín!.. E entón, que máis avisos querías? E dito isto, a morte marchou cara á noite e o vello, con ela, detrás”.

emigrados

Fri, 23 Feb 2007 00:00:00 +0100

En “EMIGRADOS” decidímonos por unha historia múltiple que, engarzada, constitúe un mosaico de pezas de distintos autores e autoras que, unha por unha, dende o tratamento específico da emigración , da inmigración, do retorno, do desenraizamento, compoñen un cadro xeral que permite apreciar nidiamente o drama individual e social que supón estoutro xeito de “exilio”.  Estamos a falar dun drama social (dende a suma de moitos dramas individuais), pero, aínda así, queremos trasladalo dende fóra do laio, dende a axilidade da linguaxe contemporánea, dende a ironía como veículo de expresión (unha das formas máis sutís de “crueldade”) e sobre todo dende a “cercanía”, do achegamento a calquera espectador/a contemporáneo. Porque non se trata de facer un relatorio de sufrimentos e agravios, senón de falar dende o hoxe de algo que fai parte da existencia de case todos os galegos e galegas de xeito individual e de todas e todos dende o punto de vista da conciencia colectiva.